Alamut Kalesi, on birinci yüzyılda İran'da geçen ve güç, inanç ve ihanet temalarını işleyen bir roman. Hasan Sabbah, kendi ideolojisini yaymak için kurduğu tarikat ile Alamut Kalesi'ni ele geçirir ve burayı bir cennet olarak tasvir ederek inandığı gençleri manipüle eder. Bu süreçte, hem içsel çatışmalarla hem de dış düşmanlarla yüzleşmek zorunda kalan Sabbah'ın hikâyesi, okuyucuya derin bir psikolojik ve tarihi yolculuk sunar.

Alamut Kalesi kitabının kısa özeti şu şekildedir: On birinci yüzyılda İran’da geçen hikâye, kendini peygamber ilan eden Hasan Sabbah’ın, Fedai adını verdiği askerlerden oluşturduğu ordusuyla bölgede hâkimiyet kurmak için hazırladığı çılgın ama zekice bir planı konu alır. Hasan Sabbah, bir hileyle ele geçirdiği Alamut Kalesi’nin eski bahçelerini sahte bir cennet olarak kullanıp, özel talebelerinin tam bir fedai olmalarını sağlar. Bu zaptı zor kalede Selçuklulara karşı başarılı savunmalar yapar. Güzel kadınların, yemyeşil bahçelerin, şarap ve haşhaşın göz boyadığı bu sanal cennet, genç savaşçılarını emirlerine uydukları takdirde cennete gideceklerine inandırır. Giderek büyüyen bu tarikat tehlikesine karşı Selçuklular bir sefere çıkar. Kale sakinlerinin huzuruna çıkan peygamber, iki fedaisine ölmelerini emreder. Elçiler şaşkınlıkla oradan ayrılırken, Seyduna’ya inananların da imanları pekişir. En gözde fedaisi İbn-i Tahir’i, kendisine büyük bir kuvvetle saldırmaya hazırlanan Nizam-ül Mülk’ü öldürmesi için gönderen Hasan Sabbah, intikamını alır. 1256 yılında Moğolların ele geçirdiği Alamut Kalesi, parça parça yıkılır.